روزعرفه یکی ازروزهایی است که دراسلام به محبت الهی نویدمیدهدکه هیچ روزی درادیان دیگرحتی مسیحیت اینگونه روزی برای تجلی عاقلانه وعاشقانه الهی به بندگان نداردخوب است بااین روزمقداری اشنا شویم

غلام همت آنم كه زير چرخ كبود
زهرچه رنگ تعلق پذيرد آزاد است‏

 روز عرفه يكى از روزهاى برگزيده و باعظمت اسلامى است. اين روز گرچه رسماً به عنوان يكى از اعياد اسلامى اعلام نشده، امّا از روايات و احاديث اهل بيت‏عليهم السلام و دعاهاى اين روز برمى‏آيد كه خداوند متعال در روز عرفه براى بندگان خود عنايات ويژه‏اى منظور كرده است. عرفه، همچنانكه از نامش پيداست، روز آشنايى و عرفان و روز نيايش و آرامشِ عارفان حقيقت‏جو و سالكان عاشق مى‏باشد. در اين روز دل‏هاى ناآشنا، با آفريدگار هستى آشنا مى‏شوند و از بند نفس اماره و وسوسه‏هاى شياطين رهايى مى‏يابند. در روز عرفه انسان بايد خود را بشناسد، خداى خود را بشناسد، به هدف آفرينش خويش معرفت پيدا كند، به زندگى گذشته و آينده خود شناخت داشته باشد و در شناسايى دشمن حقيقى انسان يعنى شيطان و وسوسه‏هاى شيطانى غفلت نكند و بالاخره شناخت انسان‏هاى والا و اسوه‏هاى حقيقى كه همان پيشوايان معصوم، پيامبر و اهل بيت او هستند، در برنامه‏هاى اين روز قرصار دهد و همين معرفت ميانبُرترين راه ايجاد عشق و محبت آن گراميان در دل‏هاى آماده و مشتاق مى‏باشد. با مرورى كوتاه به متون دينى و دعاهاى فراوان كه براى روز عرفه وارد شده و احاديث اهل بيت‏عليهم السلام، مى‏توان به اين حقيقت پى برد.
 امام‏شناسى در روز عرفه‏
 امام صادق‏عليه السلام با اينكه در محدوديت شديدى از سوى حاكمان جور زمان به سر مى‏برد، در روز عرفه در ميان جمعيت فراوانى كه در سرزمين عرفات گردآمده بودند بلند شد و با صداى رساى خويش مسأله امامت را مطرح كرد و امامان بعد از رسول خداصلى الله عليه وآله را يك به يك به مردم شناساند. عمرو بن ابى المقدام مى‏گويد: امام صادق‏صلى الله عليه وآله را در روز عرفه و در موقف عرفات ديدم كه با بلندترين صداى خويش خطاب به جمعيت حاضر ندا مى‏داد: "يا اَيُّها النَّاسُ اِنَّ  رَسُولَ اللَّهِ كانَ الْاِمامُ، ثُمَّ كانَ عَلِىُّ بْنُ اَبى‏ طالِبٍ، ثُمَّ الْحَسَنُ، ثُمَّ الْحُسَيْنُ، ثُمَّ عَلِىُّ بْنُ الْحُسَيْنِ، ثُمَّ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِىٍّ...؛(1) اى مردم! رسول خدا امام بود. سپس على بن ابى طالب، سپس حسن، سپس حسين، آنگاه على بن الحسين و سپس محمد بن على امام بودند... ."
 رضى الدين سيّد بن طاووس بعد از نقل اين روايت مى‏فرمايد: ما هم بايد با پيروى از آن حضرت در روز عرفه براى شناخت و شناساندن حضرت امام زمان‏عليه السلام تلاش نماييم و يكى از مهمترين وظايف اهل ايمان در روز عرفه همين مى‏باشد.(2)
 روز رهايى از بند گناهان‏
 خداوند متعال به حضرت موسى‏عليه السلام فرمود: "وَذَكِّرْهُمْ بِاَيَّامِ اللَّهِ؛(3) ايّام اللَّه را به آنان يادآورى كن." روز عرفه يكى از همين روزهاست. خداوند متعال امتيازهاى ويژه‏اى در اين روز براى بندگان خود در نظر گرفته است و نعمت‏هاى خود را در روز عرفه به آنان ارزانى داشته و براى مناجات كنندگان در اين روز عطاياى بى‏شمارى معين كرده است.
 امام صادق‏عليه السلام فرمود: هر كس در اين روز قبل از رفتن به مراسم دعاى عرفه در زير آسمان دو ركعت نماز بخواند و در پيشگاه خداوند متعال به تمام گناهان و خطاهاى خود اعتراف نموده و حقيقتاً از درگاه پروردگار پوزش طلبد، خداوند متعال آنچه كه به اهل عرفات مقدر نموده، او را نيز عطا مى‏كند و تمام گناهان وى را مى‏آمرزد.(4)
 پيام جهانى پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله در روز عرفه‏
 پيامبر اسلام‏صلى الله عليه وآله در آخرين حج خويش در روز عرفه و در سرزمين عرفات، نماز ظهر و عصر را با حضور صدهزار تن از مسلمانان بجاى آورد. سپس در اين روز تاريخى پيام جهانى خود را كه داراى نكات بسيار مهم و حياتى در زندگى اجتماعى، سياسى و فردى مسلمانان بود به جهان اسلام ابلاغ نموده و آنان را با قوانين و ارزش‏هاى دين مبين اسلام آشنا كرد. آن حضرت روى شتر خود قرار داشت و يكى از يارانش سخنان او را با صداى رسا تكرار كرده و به افراد دور دست مى‏رسانيد. برخى از فرازهاى اين سخنان تاريخى را در ذيل مى‏آوريم.
 پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله فرمودند: "اَيُّها النَّاسُ اِنَّ دِماءَكُمْ وَاَمْوالَكُمْ عَلَيْكُمْ حَرامٌ اِلى‏ اَنْ تَلْقُوا رَبَّكُمْ، كَحُرْمَةِ يَوْمِكُمْ هذا وَكَحُرْمَةِ شَهْرِكُمْ هذا وَاِنَّكُمْ سَتَلْقُونَ رَبَّكُمْ فَيَسْئَلُكُمْ عَنْ اَعْمالِكُمْ؛ اى مردم! جان و مال شما [محترم است و هرگونه تجاوز به آن‏ها] حرام است و اين احترام همانند امروز و اين ماه تا روزى كه خداوند را ملاقات كنيد بايد مراعات شود. و شما به زودى با خداى خويش ملاقات مى‏كنيد و او از اعمالتان خواهد پرسيد."
 همچنين فرمودند: "فَمَنْ كانَتْ عِنْدَهُ اَمانَةٌ فَلْيُؤَدِّها اِلى‏ مَنِ ائْتَمَنَهُ عَلَيْها؛ هر كس امانتى نزد او باشد بايد آن را به صاحبش برگرداند."
 و نيز فرمودند: "وَاِنَّ كُلَّ رِبا مَوْضُوعٌ وَلكِنَّ لَكُمْ رُؤُوسُ اَمْوالِكُمْ لا تَظْلِمُونَ وَلا تُظْلَمُونَ وَاِنَّ رِبا عَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ مَوْضوعٌ كُلُّهُ؛ [اى مسلمانان!] هر ربايى ممنوع است و فقط اصل سرمايه‏هاى شما مال شما است. نه ظلم كنيد و نه مظلوم واقع شويد و سودى كه عباس [قبل از اسلام‏] از طلبكاران خود مى‏گرفت ديگر حق مطالبه ندارد."
 آن حضرت در ادامه فرمودند: "وَاِنَّ كُلَّ دَمٍ كانَ فِى الْجاهِلِيَّةِ مَوْضُوعٌ وَ اِنَّ اَوَّلَ دِمائِكُمْ اَضَعُ دَمُ اِبْنِ رَبيعَةِ بْنِ الْحارِثِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ؛ [اى مردم!] تمام خون‏هايى كه در دوران جاهليت ريخته شده همگى بايد فراموش شود [و هيچكس حق ندارد به كينه آن زمان كسى را مورد تعقيب قرار دهد] و من به عنوان اولين قدم خون "ابن ربيعه"(5) را [از خاندان خودم‏] بخشيده و فراموش مى‏كنم."
 پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله ادامه دادند: "اَيُّها النَّاسُ! اِنَّ الشَّيْطانَ قَدْ يَئِسَ مِنْ اَنْ يُعْبَدَ بِاَرْضِكُمْ هذِهِ اَبَداً وَلكِنَّهُ اِنْ يُطَعْ فيما سِوى‏ ذلِكَ فَقَدْ رَضِىَ بِهِ مِمَّا تَحْقِرُونَ مِنْ اَعْمالِكُمْ فَاحْذَرُوهُ عَلى‏ ديِنِكُمْ؛ اى مردم! شيطان از اينكه شما او را در اين سرزمين پرستش كنيد براى هميشه مأيوس گشته است، امّا اگر در امور ديگر پيروى شود به گناهان كوچك در اعمال شما راضى مى‏شود. پس براى حفظ دينتان از وى بر حذر باشيد."
 رسول گرامى اسلام در فرازهاى آخر سخنان خود در اجتماع پرشور روز عرفه، تمام قوانين و رسومات ضدانسانى ايام جاهليت را باطل اعلام نموده و فرمود: "اَلا كُلُّ شَىْ‏ءٍ مِنْ اَمْرِ الْجاهِليَّةِ تَحْتَ قَدَمى‏ مَوْضُوعٌ؛ [اى مردم! ]بدانيد، تمام اعتقادات و رسومات جاهليت را زير پاى خود نهاده و باطل اعلام مى‏كنم."(6)
 همگام با امام حسين‏عليه السلام‏
 يكى از زيباترين نيايش‏هاى روز عرفه، مناجات امام حسين‏عليه السلام در اين روز شريف و در صحراى عرفات مى‏باشد. آن بزرگوار با عباراتى شيوا و جملاتى زيبا با آفريدگار هستى راز و نياز مى‏كند و عاليترين درجات عرفان را در بيابان عرفات به نمايش مى‏گذارد و در فرازى از نيايش خود عرضه مى‏دارد: "اِلهى‏ تَرَدُّدى‏ فى‏ الْآثارِ يُوجِبُ بُعْدَ الْمَزارِ فَاجْمَعْنى‏ عَلَيْكَ بِخِدْمَةٍ تُوصِلُنى‏ اِلَيْكَ. كَيْفَ يُسْتَدَلُّ عَلَيْكَ بِما هُوَ فى‏ وُجودِهِ مُفْتَقِرٌ اِلَيْكَ؟ اَيَكُونُ لِغَيْرِكَ مِنَ الظُّهُورِ ما لَيْسَ لَكَ حَتّى‏ يَكُونَ هُوَ الْمُظْهِرُ لَكَ، مَتى‏ غِبْتَ حَتّى‏ تَحْتاجَ اِلى‏ دَليلٍ يَدُلُّ عَلَيْكَ وَمَتى‏ بَعُدْتَ حَتّى‏ تَكُونَ الْآثارُ هِىَ الَّتى‏ تُوصِلُ اِلَيْكَ؟ عَمِيَتْ عَيْنٌ لا تَراكَ عَلَيْها رَقيباً وَخَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْ تَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبِّكَ نَصيباً؛ پروردگارا! تفكر من در آثار [تو] موجب دورى ديدار مى‏گردد، پس مرا به خدمتى وادار كه مرا به تو پيوند دهد. چگونه بر وجود تو استدلال شود به آنچه كه در وجودش به تو نيازمند است؟ آيا براى غير تو ظهورى است كه براى تو نيست، تا آن تو را آشكار كند؟! [معبودا!] كى غائب بوده‏اى كه نيازمند دليلى باشى تا بر تو دلالت كند و كى دور بوده‏اى تا آثار، [ما را] به تو برساند؟ كور باد چشمى كه تو را نبيند و زيانكار باد معامله بنده‏اى كه بهره‏اى از دوستيت را به او نداده‏اى."
 كى رفته‏اى ز دل كه تمنا كنم تو را
كى گشته‏اى نهفته كه پيدا كنم تو را
 با صد هزار جلوه برون آمدى كه من‏
با صد هزار ديده تماشا كنم تو را
 آرى با زمزمه چنين كلماتى مى‏توان تمام هستى را با ديده توحيد نگريست و ظهور حق را در پهنه عالم احساس كرد و كام جان را شيرين نمود.
 زمزمه مناجات حضرت سيد الشهداءعليه السلام در روز عرفه در صحراى عرفات طنين انداز بود و فضاى عرفانى آن لحظات، هر شنونده‏اى را ناخواسته به سوى خود جذب مى‏كرد و آن حضرت همچنان با صداى حزين و دلنشين خود دل‏هاى تشنه را سيراب مى‏كرد و از چشمان مباركش همانند دو مشك، اشك جارى بود و با آهنگ ملكوتى خويش نداى توحيد سر مى‏داد: "اَنْتَ الَّذى‏ اَزَلْتَ الْاَغْيارَ عَنْ قُلُوبِ اَحِبَّائِكَ حَتّى‏ لَمْ يُحِبُّوا سِواكَ وَلَمْ يَلْجَئُوا اِلى‏ غَيْرِكَ. اَنْتَ الْمُونِسُ لَهُمْ حَيْثُ اَوْحَشَتْهُمُ الْعَوالِمُ وَاَنْتَ الَّذى‏ هَدَيْتَهُمْ حَيْثُ اسْتَبانَتْ لَهُمُ الْمَعالِمُ. ماذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَمَا الَّذى‏ فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟ لَقَدْ خابَ مَنْ رَضِىَ دُونَكَ بَدَلاً وَلَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغى‏ عَنْكَ مُتَحَوِّلاً؛(7)[ معبودا!] تو همان كسى هستى كه ديگران را از دل‏هاى دوستانت خارج ساختى تا غير تو را دوست نداشته باشند و به غير تو پناه نبرند. تو همدم و مونس آنانى هرگاه كه جهانيان آنان را به وحشت اندازند و تو هدايتگر آنان هستى هرجا كه نشانه‏هاى توحيد برايشان آشكار شد. چه يافت آنكه تو را گم كرد! و آنكه تو را يافت ديگر چه گم‏شده‏اى دارد؟ يقيناً آن كسى كه غير تو را به جاى تو برگزيد زيانكار است و آنكه از تو روى گرداند در خسران [ابدى‏] خواهد بود."
 درس‏هايى از روز عرفه‏
 1 - همه به سوى او
 امام چهارم حضرت زين العابدين‏عليه السلام در روز عرفه مردى تهيدست را مشاهده كرد كه گدايى مى‏كند و درخواست خود را با مردم در ميان مى‏گذارد. حضرت به او فرمود:
 "وَيْحَكَ! اَغَيْرَ اللَّهِ تَسأَلُ فى‏ هذَا الْيَوْمِ؟ اِنَّهُ لَيُرْجى‏ لِما فى‏ بُطُونِ الْحُبالى‏ فى‏ هذَا الْيَوْمِ اَنْ يَكُونَ سَعيداً؛ واى بر تو! در چنين روزى از غير خدا طلب حاجت مى‏كنى؟ در چنين روزى اين اميد هست كه انسان‏هايى كه در دل مادرانند سعادتمند شوند."(8)
 2 - سيره حسنين‏عليهما السلام‏
 مسروق، يكى از ياران اهل بيت‏عليهما السلام مى‏گويد: در روز عرفه به حضور امام حسين‏عليه السلام شرفياب شدم در حالى كه پيش روى آن حضرت و دوستانش كاسه آرد چيده شده و قرآن‏ها بر دامن‏هايشان قرار داشت و آنان منتظر افطار بودند. از آن بزرگوار سؤال كردم و پاسخ خود را دريافت نموده و از حضورش بيرون آمدم. سپس به محضر امام حسن‏عليه السلام رفتم و مشاهده كردم كه مردم بر سفره‏هاى آماده از طعام وارد مى‏شدند و مى‏خوردند و با خود مى‏بردند. امام حسن‏عليه السلام مرا آشفته حال ديد و فرمود: اى مسروق! چرا غذا نمى‏خورى؟ عرضه داشتم: سرورم! من روزه دارم، امّا چيزى به ذهنم رسيد. امام حسن‏عليه السلام فرمود: هر چه مى‏خواهى سؤال كن! گفتم: به خدا پناه مى‏برم كه رفتار شما خاندان نبوت با همديگر تفاوت داشته باشد. بر امام حسين‏عليه السلام وارد شدم و او را ديدم كه به انتظار افطار نشسته است و بر شما وارد شدم و مى‏بينم كه روزه نيستيد. امام مجتبى‏عليه السلام مرا به سينه‏اش چسبانيده و با مهربانى فرمود: اى فرزند اشرس! آيا نمى‏دانى كه خداى متعال ما اهل بيت پيامبر را براى تدبير امور امت فراخوانده است؟ اگر همه ما بر چيزى اتفاق كنيم ديگر غير آن بر شما روا نخواهد بود. من در اين روز روزه نگرفته‏ام به جهت روزه‏خواران شما و برادرم حسين‏عليه السلام روزه گرفته است جهت روزه‏داران شما.(9)
 3 - خيرخواهى براى اهل ايمان‏
 يونس بن عبدالرحمن مى‏گويد: عبد اللَّه بن جندب‏را در روز عرفه در موقف عرفات در يكى از بهترين حالات ديدم. او پيوسته دست‏ها را به سوى آسمان بلند كرده و اشك چشمانش از گونه‏هايش بر سنگريزه‏هاى سرزمين عرفات جارى بود و همچنان در خوشترين حالات عرفانى با خداوند راز و نياز مى‏كرد. در مراجعت به او گفتم: اى ابا محمد! عجب حال خوشى داشتى و چه زيبا دعا مى‏كردى، من چنين حالى تا به حال نديده بودم. عبداللَّه پاسخ داد: به خدا قسم يك كلمه براى خودم دعا نكردم و در همه اين مدت براى برادران دينى‏ام دعا مى‏كردم، زيرا از مولايم حضرت موسى بن جعفرعليه السلام شنيدم كه فرمود: "مَنْ دَعا لِاَخيهِ بِظَهْرِ الْغَيْبِ نُودِىَ مِنَ الْعَرْشِ: ها! وَلَكَ مِأَةُ اَلْفِ ضِعْفٍ مِثْلُهُ؛ هر كس برادر مؤمن خود را در غياب او دعا كند، از عرش الهى به او ندا مى‏رسد: هان! [اى بنده من!] براى تو صدهزار برابر باد." بدين جهت راضى نشدم از صدهزار دعاى تضمين شده و مورد قبول در برابر يك دعا كه معلوم نيست مستجاب گردد صرف نظر كنم.(10)
 4 - در عرفات يا كربلا؟!
 بشير دهّان (روغن فروش) روزى به حضور حضرت صادق‏عليه السلام شرفياب شده و به آن جناب عرضه داشت: مولاى من! گاهى اتفاق مى‏افتد كه من در روز عرفه نمى‏توانم در صحراى عرفات حضور يافته و به عبادت و راز و نياز بپردازم، در آن هنگام من مراسم عرفه را در كنار قبر حضرت سيد الشهداءعليه السلام برگزار مى‏كنم، به نظر شما چطور است؟!
 پيشواى ششم فرمود: "چه كار نيكويى انجام مى‏دهى. هرگاه يكى از شيعيان مادر غير ايام عيد به زيارت قبر حضرت حسين‏عليه السلام برود - در حالى كه معرفت كامل به حق آن حضرت دارد - براى او ثواب بيست حج و بيست عمره و بيست جهاد قبول شده نوشته مى‏شود و هرگاه مؤمنى در روز عيد براى زيارت حضرت سيد الشهداءعليه السلام حاضر شود، ثواب صد حج و عمره و جهاد خواهد داشت. و امّا اگر شخصى در روز عرفه  و با شناخت و معرفت كامل به مقام آن حضرت به زيارت كربلا برود، ثواب هزار حج و هزار عمره و هزار غزوه خواهد داشت."
 در اين هنگام بشير با لحنى تعجب‏آميز گفت: زيارت كربلا چگونه مى‏تواند جايگزين مراسم عرفات در روز عرفه باشد؟!
 بعد از اداى اين جمله، امام صادق‏عليه السلام در حالى كه نگاه تند خود را به سوى بشير دوخته بود فرمود: "اى بشير! مطمئن باش هر گاه يكى از اهل ايمان در روز عرفه به كربلا بيايد و با آب فرات غسل كند و سپس به زيارت حضرت سيد الشهداعليه السلام مشرف شود، خداوند متعال به تعداد هر قدمى كه وى به سوى حرم امام حسين‏عليه السلام برمى‏دارد، برايش ثواب يك حج كامل منظور خواهد كرد."(11)
 عارف كامل ميرزا جواد آقا ملكى تبريزى در اين مورد مى‏فرمايد: "در اخبار بسيار وارد شده است كه براى زيارت آن حضرت در روز عرفه ثواب بى‏شمار است. از جمله در روايت صدوق از حضرت ابى عبداللَّه‏عليه السلام (امام صادق‏عليه السلام) آن است كه خداوند تبارك و تعالى براى زيارت كنندگان قبر امام حسين‏عليه السلام قبل از اهل عرفات تجلى مى‏فرمايد و حوائج آن‏ها را برمى‏آورد و گناهان آنان را مى‏آمرزد و در مسئلت‏هاى آنان شفاعت امام حسين‏عليه السلام را مى‏پذيرد، سپس اهل عرفات مى‏آيند و همين رفتار با آن‏ها مى‏شود و باز از حضرت (امام صادق‏عليه السلام) روايت شده كه:
 "هر كس روز عرفه، حسين بن على‏عليه السلام را زيارت كند، خداوند عزّوجلّ هزار هزار حج به همراه قائم‏عليه السلام و هزار هزار عمره با رسول خداصلى الله عليه وآله و آزاد كردن هزار هزار بنده در راه خدا براى او مى‏نويسد و خدا او را به نام "بنده صدّيق كه ايمان به وعده خدا دارد"، لقب مى‏دهد."(12)
 5 - در مكتب سيد الساجدين‏عليه السلام‏
 امام سجادعليه السلام در چهل و هفتمين دعاى صحيفه سجاديه بعد از شكر و سپاس و ثنا به پيشگاه حضرت بارى تعالى و بعد از تنزيه و تقديس خداوند متعال، بر پيامبر و آل آن حضرت درود فرستاده و بر ضرورت وجود نبى و امام براى هدايت افراد بشر و اجراى قوانين الهى تاكيد مى‏كند. آنگاه در مورد عظمت روز مقدس عرفه مى‏فرمايد: "اَللَّهُمَّ هذا يَوْمُ عَرَفَةَ يَوْمٌ شَرَّفْتَهُ وَكَرَّمْتَهُ وَعَظَّمْتَهُ، نَشَرْتَ فيهِ رَحْمَتَكَ، وَمَنَنْتَ فيهِ بِعَفْوِكَ، وَاَجْزَلْتَ فيهِ عَطِيَّتَكَ وَتَفَضَّلْتَ بِهِ عَلى‏ عِبادِكَ؟ پروردگارا! امروز، روز عرفه است؛ روزى كه به آن شرافت، كرامت و عظمت بخشيده‏اى، و در آن رحمت خودت را [بر اهل عالم ]منتشر ساخته‏اى و با عفو و گذشت خود در اين روز [بر بندگان‏] منت نهادى و عطيه و بخشش خود را در اين روز نيكو گردانيدى و به واسطه اين روز بر بندگانت تفضل فرمودى."
 دستآوردهاى عرفه‏
 مراسم معنوى و عرفانى روز عرفه در نهم ذى الحجه در وادى عرفات از جمله كانون‏هاى حياتبخش دنياى اسلام است. در اين مراسم، دلدادگان وادى عشق براى انجام فرمان حضرت حق از اول ظهر روز عرفه تا غروب شرعى در آن صحراى پر رمز و راز توقف نموده و با شناخت زوايايى از عظمت حق، از عشق حضور در محضر يار سرمست مى‏شوند و قدرت لازم را براى ادامه راه انبياء و اولياء الهى به دست مى‏آورند. دعاها و اعمال بيداردلان خداجوى در وادى عشق و عرفان، منبع توانايى و قدرت است كه نيروى فوق العاده‏اى براى مسلمانان اعطا مى‏كند تا در اجراى حاكميت اللَّه در تمامى صحنه‏هاى زندگى تلاش نمايند.
 آرى وقوف در عرفات و اعمال آن اگر به درستى و با توجه به حقيقت آن انجام شود، سه شناخت حياتى را همزمان بدست مى‏دهد:
 1 - شناخت خود؛ 2 - شناخت خداوند؛ 3 - شناخت همديگر.
 عرفات پايگاه انديشه و تفكر است و توقف در اين مكان و در نيمروز عرفه تا شامگاه، مهمترين ارمغان را براى آدمى به همراه دارد و آن نگرشى تفكرآميز به افق گذشته زندگى مى‏باشد. اجتماع روز عرفه در عرفات گوياترين جلوه مبارزه با شيطان و نمايش عشق و حُبّ و اخلاص و بندگى است. به همين جهت براى رسيدن به اهداف عالى مراسم عرفه بايد انسان خود را براى خداى خويش خالص گرداند و از تنگناى عالم مادّى بيرون آمده و با سالكان حقيقت طلب سنخيت پيدا كند. همانگونه كه امام صادق‏عليه السلام به حاجى عازم كعبه سفارش مى‏كند كه: "اِذ اَرَدْتَ الْحَجَّ فَجَرِّدْ قَلْبَكَ للَّهِ‏ِ تَعالى‏ مِنْ كُلِّ شاغِلٍ وَحِجابِ كُلِّ حاجِبٍ وَفَوِّضْ اُمُورَكَ كُلَّها اِلى‏ خالِقِكَ وَدَعِ الدُّنْيا وَالرَّاحَةَ وَالْخَلْقَ؛(13) هنگامى كه قصد مى‏كنى اعمال حج بجاى‏آورى، قلب خود را به خاطر خداوند تعالى از هر مشغول كننده‏اى خالى گردان و دل خود را از هر مانع و حجابى آزاد نموده و تمام كارهايت را به آفريدگارت سپرده و دنيا و آسايش‏طلبى و مردم را رها كن."
 در اينجا برخى از دستآوردها و نتايج اجتماعى، عرفانى و معنوى وقوف در بيابان عرفات در روز عرفه را يادآور مى‏شويم:
 1 - حضور در عرفات انسان را به ياد رستاخيز و حضور در پيشگاه پروردگار مى‏اندازد.
 2 - وقوف در بيابان عرفات نمايشى راستين از كنگره مذهبى، نژادها، ملت‏ها و طوائف مختلف مسلمانان مى‏باشد.
 3 - اعمال روز عرفه در صحراى عرفات، جلوه‏اى از مساوات و برادرى اسلامى در جهت رسيدن به يك هدف مشترك انسانى و معنوى است.
 4 - آرامش روح و روان، تقويت روح اميد به زندگى و تلاش بيشتر براى رسيدن به سعادت حقيقى از ديگر نتايج اين حركت مى‏باشد.
 5 - پرورش حس قانونمندى و احترام به قوانين متعالى اسلام.
 6 - نمايش رزمى و آمادگى لازم براى مقابله با دشمنان اسلام.
 7 - فراهم آمدن زمينه‏اى مناسب براى تبليغ دين و ترويج معارف و ارزش‏هاى اسلامى.
 8 - تحقير شيطان و دشمنان و مخالفين اسلام و ارزش‏هاى الهى.
 امّا با اين حال نمى‏توان ارتباط حقيقى با حضرت پروردگار را در يك بيابان با فضيلت محصور كرد؛ چرا كه حرم الهى منحصر در سرزمين مكه و خانه كعبه نيست، بلكه قلب آدمى حرم خداست، همچنانكه امام صادق‏عليه السلام فرمود: "اَلْقَلْبُ حَرَمُ اللَّهِ فَلا تُسْكِنْ حَرَمَ اللَّهِ غَيْرَ اللَّهِ؛(14) قلب حرم الهى است، پس در حرم خداوند غير او را جاى نده".
 دل سراى توست پاكش دارم از آلودگى‏
كاندرين ويرانه مهمانى، ندانم كيستى‏
 هر دل سوزان هزاران راه دارد سوى تو
اين همه ره را تو پايانى، ندانم كيستى‏
 همچنين در روايت آمده است: "قَلْبُ الْمُؤْمِنْ عَرْشُ الرَّحْمنِ؛(15) قلب مؤمن عرش خداست." بنابراين در روز عرفه براى انسان‏هاى بيدار دل اگر ممكن نيست تا براى فيض حضور در بارگاه قدس الهى به بيابان عرفات بشتابند، چه بسا آنان در خلوتگه اُنس با پروردگار، در جاهاى ديگر، حلاوت مناجات را بيشتر احساس كنند و خود را به بارگاه ربوبى نزديكتر ببينند تا آنكه بدون زمينه سازى معنوى به خانه خدا رفته باشد. گرچه لذت انس در عرفات به مراتب براى اهلش مضاعف خواهد بود، امّا حضور قلب در عالم عرفان حقيقى براى خدا باوران سالك عالمى ديگر دارد و آنان عظمت حق را در قلب خود بالعيان حس مى‏كنند، چنانكه خداوند متعال در حديث قدسى فرمود: "لا يَسَعُنى‏ اَرْضى‏ وَلا سَمائى‏ وَلكِنْ يَسَعُنى‏ قَلْبُ عَبْدِىَ الْمُؤْمِنِ؛(16) زمين و آسمانم گنجايش مرا ندارد، امّا قلب بنده مؤمن من چنين شايستگى را دارد." آرى اگر با چشم بصيرت بنگريم، خانه حقيقى خدا دل مؤمن است و وادى حقيقى عشقِ الهى در روز عرفه همين جاست و در اين روز بايد در آبادى و پاكيزگى اين منزل الهى تلاش كرد و فهم عظمت خانه كعبه و سرزمين عرفات، در شناخت منزلت اين خانه است. براى همين است كه حاجيان دل باخته حق قبل از تشرف به عرفات، قلب‏هاى خود را از تمام آلودگى‏ها پاك نموده و زنگار گناه را از اين آيينه حق نما مى‏زدايند.
 شهيد روز عرفه‏
 يكى از مناسبت‏هاى مهم روز عرفه، شهادت حضرت مسلم بن عقيل‏عليه السلام در اين روز با فضيلت مى‏باشد. جناب مسلم بن عقيل از سوى حضرت سيد الشهداءعليه السلام براى بررسى اوضاع كوفه و بيعت گرفتن از مردم به همراه نامه‏اى و در روز نيمه شعبان از مكه به سوى كوفه اعزام گرديد.
 آن جناب - كه در پاسخ دعوتنامه‏هاى مكرر شيعيان و بزرگان كوفه به آن شهر آمده بود - با تلاش وسيع خود مردم را به بيعت با حضرت امام حسين‏عليه السلام دعوت كرد و در نتيجه حدود 18 هزار نفر به نفع امام حسين‏عليه السلام با مسلم‏عليه السلام بيعت كردند. در ايّام فعاليت حضرت مسلم‏عليه السلام در كوفه، عبيد اللَّه بن زياد بر آنجا مسلط شد و با كمك جاسوسان خود، محل اختفاى حضرت مسلم‏عليه السلام را پيدا كرد. ابن زياد با تهديد و تطميع، سران شهر را با خود همراه نمود و با ايجاد فضايى آكنده از رعب و وحشت، بيم و هراس را بر دل‏هاى مردم مستولى گردانيد و بدين‏وسيله اهل كوفه از اطراف جناب مسلم پراكنده شدندو مسلم بن عقيل در كوفه، تنها و غريب و بى‏پناه ماند.(17) او بعد از مقاومت سرسختانه و رشادت‏هاى بى‏نظيرى كه از خود نشان داد و در مقابل نيروهاى ستمگرِ ابن زياد پايدارى نمود، بالاخره در روز چهارشنبه، نهم ذى الحجه سال 60 ه .ق، در روز عرفه به شهادت رسيد.(18)
 پيامبر گرامى اسلام‏صلى الله عليه وآله سال‏ها قبل از شهادت جناب مسلم بن عقيل، از شهادت وى خبر داده و بر مظلوميت اين سفير رشيد و جوانمردِ حضرت حسين‏عليه السلام گريسته بود. ابن عباس مى‏گويد:
 روزى على‏عليه السلام از رسول خداصلى الله عليه وآله پرسيد: يا رسول‏اللَّه! آيا عقيل را دوست مى‏دارى؟! پيامبر فرمود: "اى‏ وَاللَّهِ اِنّى‏ لَاُحِبُّهُ حُبَّيْنِ، حُبّاً لَهُ وَحُبّاً لِحُبِّ اَبى‏ طالِبٍ لَهُ، وَاِنَّ وَلَدَهُ مَقْتُولٌ فى‏ مَحَبَّةِ وَلَدِكَ فَتَدْمَعُ عَلَيْهِ عُيُونُ الْمُؤْمِنينَ وَتُصَلّى‏ عَلَيْهِ الْمَلائِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ؛ بلى، به خدا قسم او را از دو جهت دوست دارم: اول به جهت خودش و دوم به خاطر اينكه عمويم ابوطالب او را دوست داشت. و همانا فرزند او (مسلم بن عقيل) در راه محبت پسرت [جانبازى كرده و] كشته مى‏شود و چشم‏هاى اهل ايمان در ماتم وى گريان [و اشك ريزان‏] خواهد شد و ملائكه مقرب پروردگار بر او درود و سلام مى‏فرستند."
 آنگاه رسول اللَّه‏صلى الله عليه وآله به شدت گريه كرد و قطرات اشك آن حضرت بر سينه مباركش جارى شد، سپس فرمود: به خداوند شكوه مى‏كنم از غم‏ها و مصيبت‏هايى كه بعد از من بر عترتم خواهد رسيد.(19)
 
 پي نوشتها
1) اقبال الاعمال، ج‏2، ص‏57.
2) همان.
3) ابراهيم/5.
4) اقبال الاعمال، ج‏2، ص‏67.
5) ابن ربيعه در دوران شيرخوارگى در قبيله بنى سعد بدست هذيل كشته شده بود.
6) سيره ابن هشام، ج‏4، ص‏250؛ خصال صدوق، ص‏486؛ بحارالانوار، ج‏21، ص‏405؛ المغنى، ج‏3، ص‏419؛ فروغ ابديت، ج‏2، ص‏462.
7) اقبال الاعمال، ج‏2، ص‏74؛ مستدرك الوسائل، ج‏10، ص‏23.
8) من لا يحضره الفقيه، ج‏2، ص‏211.
9) كلمات الامام الحسين‏عليه السلام، ص‏694؛ مستدرك الوسائل، ج‏16، ص‏338.
10) اختيار معرفة الرجال، ج‏2، ص‏852 و بحارالانوار، ج‏48، ص‏172.
11) كامل الزيارات، باب 70، ص‏316.
12) المراقبات، ترجمه عليرضا خسروى، ص‏434.
13) مصباح الشريعه، ص‏47؛ بحارالانوار، ج‏96، ص‏124.
14) بحارالانوار، ج‏67، ص‏25.
15) شرح اسماء الحسنى، ج‏1، ص‏34.
16) عوالى اللئالى، ج‏4، ص‏7.
17) فرهنگ عاشورا، ص‏452.
18) ارشاد مفيد، ج‏2، ص‏66.
19) معجم رجال الحديث، ج‏19، ص‏166.

شهادت مظلومانه شکافنده علوم الهی برپیروان حریمش تسلیت باد

 نوع ديگر از جهاد علمي امامان ما، از جمله باقر العلوم عليه السلام مناظراتي است كه با افراد مختلف از مذاهب گوناگون داشته اند و مجموع اين مناظرات را مرحوم طبرسي در احتجاج گرد آورده است. به نمونه اي از آنها اشاره مي شود:

شکست اسقف اعظم درمقابل امام باقر

 ابوبصير نقل كرده كه حضرت باقرعليه السلام به همراه فرزندش امام صادق عليه السلام هنگام خارج شدن از قصر هشام در مقابل قصر با جمعيتي انبوه روبه رو مي شوند. وقتي از وضع آنها مي پرسد، مي گويند: اينها كشيشان و راهبان مسيحي هستند كه در مجمع بزرگ ساليانه خود منتظر آمدن اسقف اعظم هستند تا مشكلات علمي آنان را حل كند.

 حضرت باقرعليه السلام مي فرمايد: همراه فرزندم به صورت ناشناس در آن مجمع شركت كردم. طولي نكشيد اسقف اعظم وارد شد، در حالي كه خيلي سال خورده و پير شده بود. با شكوه و احترام در صدر مجلس نشست. نگاهي به جمعيت انداخت و سيماي باقر العلوم عليه السلام او را جذب كرد. گفت: از ما مسيحيان هستي يا از امت مرحومه [و از مسلمانان ] هستي؟ فرمود:از امت مرحومه [و از مسلمانان ] هستم. گفت: از دانشمندان آناني يا افراد نادان؟

 فرمود: از افراد نادان آنها نيستم.گفت: اول من سؤال كنم يا شما؟ فرمود: اگر مايليد، شما سؤال كنيد.

 گفت: شما به چه دليلي ادعا مي كنيد كه اهل بهشت غذا مي خورند و مي آشامند، ولي مدفوعي ندارند؟ آيا دليل و برهاني و نمونه اي براي آن داريد؟ فرمود: بلي، نمونه آن جنين در رحم مادر است كه غذا مي خورد و مي نوشد، ولي مدفوعي ندارد. گفت: [عجب ] شما گفتي از دانشمندان نيستي!

 فرمود: گفتم از نادانها نيستم [و نگفتم از دانشمندان نيستم ]. گفت: خبر بده مرا از لحظه اي كه نه از شب است و نه از روز. حضرت فرمود: ساعتي از طلوع شمس(1) كه نه از شب است و نه از روز و در آن لحظه، بيماران شفا مي گيرند. كشيش با عصبانيت گفت: مگر نگفتني از دانشمندان نيستم!

 فرمود: من فقط گفتم از جهال آنان نيستم. گفت: به خدا! پرسش مي كنم كه در جواب آن در بماني.

 فرمود: هر چه داري، بپرس! گفت: خبر بده از دو مردي كه با هم متولد شدند و با هم از دنيا رفتند. يكي پنجاه سال و ديگري 150 سال داشت. فرمود: عزيز و عزير (يا عزير و غرره)... .

 گفت: به چه دليل عقيده داريد كه نعمتهاي بهشتي بر اثر مصرف كم نمي شود؟ نمونه اي براي آن داريد؟

 فرمود: بلي، نمونه روشن آن آتش است كه اگر صد چراغ را با آن روشن كنيم، آتش اول به حال خود باقي است... .

 بعد از همه سؤالات، با عصبانيت و ناراحتي فرياد كشيد: "مردم! دانشمند والامقامي را آورده ايد تا مرا رسوا سازيد! به خدا سوگند! تا دوازده ماه مرا در ميان خود نمي بينيد و اين را گفت و از مجلس بيرون رفت.(2)

1) آقاي مظاهري در "كتاب چهارده معصوم"، ص 91، بين طلوعين ترجمه كرده است.

2) ر.ك: الدر النظيم، ص 190 ؛ دلائل الامامة، ص 106؛ اعلام الهداية، ج 7، صص 93 - 94؛ سيره پيشوايان، مهدي پيشوايي، صص 342 - 343، با تلخيص برخي قسمتها.

 شهادت مظلومانه جوانترین امام برحق راتسلیت عرض مینمائیم 

درادامه مطلب به شباهت زیبایی از حضرت جوادوحضرت عیسی توجه فرمائید

همچنین به دعای منتسب به حضرت عیسی که درمفاتیح امده دردهه اول ذی الحجه 

محبت الهی(قسمت چهارم)

برخی ازمسیحیان دورازاسلام به علت ندانستن معارف اسلامی تهمت خشونت به اسلام رامیزنند لذادرادامه بحث محبت دراسلام قصدداریم برای کسانیکه چشم دیدن حقائق رادارند گوشه ای ازاین معارف را به نمایش بگذاریم تابتوانندبادید واقعی به قضاوت بپردازندوچه زیبااین دانشمندمسیحی به این مطلب اشاره دارد

 لودويكو ماراكسي (ماركچي) در سال 1698 قرآن را به زبان لاتين ترجمه كرد. او در مقدمه مفصل خود مي گويد: "من يقين دارم كه اگر قرآن و انجيلي را كه در دست مسيحيان است، به يك فرد غير متدين (غير مسيحي) ارائه دهند، او بدون ترديد اولي را بر خواهد گزيد؛ زيرا كتاب محمد[صلي الله عليه وآله ]در ظاهر، افكاري را به خواننده مي آموزد كه به اندازه كافي بر موازين عقلي منطبق است."

( p . 87و vol 1 و et patarii Selninarii و  Alcorani textusو Lodrico Marracci

 به نقل از: نگرشي تاريخي بر رويارويي غرب با اسلام، جهانبخش ثواقب، ص 340. )

نظراسلام درموردعشق ومحبت

ازديدعقل هركس به اندازه ارزشي كه دارداززيبائيهاومحبت برخورداراست البته محبتي كه پايدارباشد وموردبحث ونظرماست وگفته شدكه بايدبراي رسيدن به نظراسلام،عشق ومحبت راازنظرقران مورد بررسي قراردهيم.درقران عشق ومحبت باكلمه حب وودبيان گرديده كه دههابارازان به سخن آمده

ازمنظرقرآن انسان بالاترين ارزش راازنظرخداوندمتعال داردلذا فقط اوست كه شايسته رسيدن به مقام عبوديت است وشايستگي داردبه بالاترين درجه عشق ومحبت ازجانب خداوند برسدالبته محبتي كه

به اوارزش واقعي رادهدلذاميفرمايد:«قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُوني‏ يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ (31)»[1]

«(اى پيامبر!) بگو: اگر خداوند را دوست مى‏داريد، پس مرا پيروى كنيد، تا خدا نيز شما را دوست بداردوگناهانتان را بر شما ببخشد و خداوند بسيار بخشنده و مهربان است»

همانطور كه دراين آيه شريفه اشاره شده خداوندمتعال راه رسيدن بنده به خودراعشق ومحبت قرارداده وعشق ومحبت وقتي ارزش پيداميكندكه سبب آرامش انسان شودوانساني كه به گناه گرفتارشده اولين ناارامي دروجودخوداوشكل ميگيردلذاخداوندمتعال درايه شريفه به اين نكته اشاره داردوسه مرتبه گنهكاران راموردخطاب قرارداده(يغفر-غفران ذنوب-غفور)كه هيچ گناهي برانهانيست وباشايستگي ميفرمايدكه اين محبت فقط به خاطرعشقي است كه خدابه گنهكاران داردالبته به گونه اي هم نيست كه اوراگستاخ كندلذاشرط پيروي راقرارداده كه خودپيروي هم اورابه كمال ميرساندومحبت عبد رادرنزد معبودبيشترميكندزيراكه اونيزباعمل خودنشان ميدهدكه عاشق معشوق خوداست.كه باهمه فريبهاي شيطاني ووسوسه هاي فريبنده درعشق خودراستگوست دراسلام اينگونه به محبت پرداخته است وهمانطوركه گفتيم درقران 120مرتبه به ان اشاره شده كه درعوامل ايجادآن اشاره ميشود كه چون قصدبراختصاراست بابيان نشانه هاي عشق برترازنظراسلام وقران به بحث بعدي ميپردازيم

1-انسان بارسيدن به معشوق ازنقص به كمال ميرسد

2-محدودوتمام شدني نيست

همانطوركه درروابط عاشقانه پيشوايان اسلام موردنظراست قال الصادق(عليه السلام)سيدي انامن حبك جائع لااشبع انامن حبك جائع لااشبع انا من حبك ظمئان(اقاي من،من ازعشق توبه گونه اي تشنه ام كه هيچ وقت سيرابي نداردوبه گونه اي گرسنه ام كه سيري ناپذيرام)ويااميرالمومنين عرض ميكند:صبرت على عذابك فكيف أصبر على فراقك[2]

3-مانع رسيدن به محبوبهاي ديگرنيست بلكه به ديگران به ديداثرمعشوق خودمينگرد

لذاديگران هرچندبه اوبامحبت رفتارنكنندولي موجب اذيت وازاراونيستندواگربه اومحبت كنندباانهاعاشقانه پيوند مي يابدهمانطوركه درزندگي عاشقانه پيامبرخداباحضرت خديجه ويادرزندگي اميرالمومنين ودختر رسول خداحضرت فاطمه زهرا(عليهم السلام)نمايانگراست وبه بيان الهي ائمه هدي همه ايمان كه نشانگرارزش مسلمان دراسلام است به ميزان عشق ومحبت اوست «عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حَمَّادٍ عَنْ حَرِيزٍ عَنْ فُضَيْلِ بْنِ يَسَارٍ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنِ الْحُبِّ وَ الْبُغْضِ أَ مِنَ الْإِيمَانِ هُوَ فَقَالَ وَ هَلِ الْإِيمَانُ إِلَّا الْحُبُّ وَ الْبُغْضُ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ حَبَّبَ إِلَيْكُمُ الْإِيمانَ وَ زَيَّنَهُ فِي قُلُوبِكُمْ وَ كَرَّهَ إِلَيْكُمُ الْكُفْرَ وَ الْفُسُوقَ وَ الْعِصْيانَ أُولئِكَ هُمُ الرَّاشِدُونَ‏»

و دركلام اميركلام درنامه مالك اشترامده و به حدي زيباست ومختصركه برسردرب سازمان بين –الملل درسي براي همه اديان الهي ازمسيحيت ويهود گرفته تاديگران درسي ابديست به يارباوفاي خود مالك اشتردرزمانيكه اورا براي حكمراني درمصرفرستادفرمود:اي مالك بدان كه كسانيكه درمملكت توهستنديابرادرتوهستنددردين تووياانساني مانند توهستند(اثرمعشوق ومخلوق تو)که حتی به پیروان ادیان دیگراشاره دارد[3]

4-عشق الهي سبب تحرك وشكوفائي است

زيرادرمعشوق اثري ميگذاردكه خودوجهان اطراف رابراي رشد وكمال كه سبب ترويج عشق الهي است ميگردد

درازل پرتوحسنت زتجلي دم زد         عشق آتش زدوآتش به همه عالم زد

5-عشق به معشوق نه تنهاپايان نداردبلكه بانزديكي ووصال بيشترميشود

[1] قران كريم سوره ال عمران-ايه31

[2] [مصباح‏المتهجد، ص847

[3] نهج البلاغه-نامه حضرت به مالك اشتر

محبت خدا(قسمت سوم)

حكمت‌هاي حفظ حجاب:

اين دستور الهي فلسفه و حكمت‌هاي متعددي دارد كه به برخي از آنها اشاره مي‌كنيم:

1. حفظ بهداشت روان:

بنابر آنچه از آيه بدست مي‌آيد اگر خانمي حجابش را رعايت كرد، در جامعه به عنوان زني پاكدامن شناخته مي‌شود و از برخي مشكلات و خطرات محفوظ مي‌شود از اين رو حجاب «محدوديت» نيست بلكه «مصونيت» است و با رعايت حجاب «بهداشت رواني» جامعه تأمين مي‌شود، و علاوه بر اين كه خود خانم‌ها از آرامش رواني برخوردار مي‌شوند براي مردان جامعه هم اين آرامش را به ارمغان مي‌آورند، و دست و چشم طمع ورزان آلوده را هم كوتاه مي‌كنند.

زيرا خانمي كه بدون حجاب از خانه خارج مي‌شود، امنيت خاطر ندارد و ترس و دلهره دارد كه مبادا افرادي بي‌تربيت به او اسائه‌ي ادب كنند؛ از اين رو دچار فشار رواني و ضعف اعصاب مي‌شود و پس از مدتي اين فشار رواني و ضعف اعصاب، بيماري‌هاي بسياري را در پي دارد كه از جمله‌ي آنها اضطراب، كم خوابي و كاهش اشتهاء را مي‌توان نام برد.

2. حفظ شخصيت زن:

اگر خانمي بدون حجاب در جامعه ظاهر شود شخصيت خود را در معرض خطر قرار مي‌دهد چرا كه در چنين حالتي، دستخوش حرف‌هاي زشت و نگاه‌هاي آلوده‌ي افرادي مي‌شود كه حتي نگاه به آنها نيز ممكن است براي آن زن نفرت‌انگيز باشد. افرادي لاابالي، ولگرد كه هميشه دنبال فرصتي هستند تا هر چه مي‌خواهند ببينند و هر چه مي‌خواهند بگويند.

حال سوال اين است كه آيا بي‌حجابي به نفع زن است يا به ضرر زن؟ آيا بي‌حجابي «شخصيت زن» را نشانه نرفته است؟ آيا اين نوع پوشش پس از مدتي بي‌شخصيتي و هرزگي و بي‌تربيت شدن زن را در پي ندارد؟

۳ -حفظ آبروي خانواده:

خانمي كه بدون پوشش مناسب از خانه خارج شود همسايگان به او و خانواده‌اش بدبين مي‌شوند و همچنين دختري كه بدون حجاب است و افراد هرزه به او نگاه مي‌كنند و حرف‌هاي زشت به او مي‌زنند آيا آينده و ازدواج او به خطر نمي‌افتد؟ آيا براي خانواده‌ي او آبرويي باقي مي‌ماند؟ چرا با رعايت كردن حجاب هم آينده و ازدواج خود را تأمين نكنيم؟ و هم به جاي اينكه باعث سرشگستگي خانواده شويم آبروي خانواده را نيز پاسداري كنيم.

4. محكم شدن پيوند خانواده:

پوشش نامناسب و رواج بي‌حجابي از دو جهت باعث سست شدن پيوند خانواده‌ها مي‌شود:

از جهتي وقتي خانمي با پوشش نامناسب از خانه خارج مي‌شود موجبات نارضايتي شوهر و اعضاي خانواده را فراهم مي‌كند و موجب بدبيني شوهر يا اعضاي خانواده به او مي‌شود.

و از طرفي مردها كه بايد تمام توجهشان به همسر و خانواده‌ي خود باشد، وقتي در جامعه حاضر مي‌شوند و با زنان بي‌حجاب روبه‌رو مي‌شوند كم كم نظر آنها به اين زنان جلب مي‌گردد كه اين دو موضوع، خود مقدمه‌اي است براي فروپاشي خانواد‌ه‌ها و به مرز طلاق رسيدن.

5. استواري اجتماع:

اگر بي‌حجابي رواج پيدا كند آرامش جامعه نيز از بين مي‌رود، و به خاطر اين ناامني حتي به مدرسه رفتن دختران، نيز امري ناممكن مي‌شود. لذا مي‌بينيم كه آزاديِ در پوشش و آرايش و... به جايي مي‌رسد كه امنيت جامعه را سلب مي‌كند زيرا همانطور كه بيان شد در دل چنين «آزادي» يك «زنداني» نهفته است كه نمونه‌اش را در برخي كشورها شاهد هستيم كه در نتيجه‌ي اين آزادي، افراد براي امور ضروري خود مثل تحصيل يا خريد با چه مشكلاتي روبه رو هستند!؟

6. جلوگيري از فحشا:

زياد شدن فحشا در جامعه پيامد ديگري براي بي‌حجابي است. چرا كه تصور افراد از شخص بي‌حجاب اين است كه او با بي‌حجابي اعلام مي‌كند كه همه به من توجه كنيد و هر چه مي‌خواهيد به من بگوييد و...
به اميد آنكه بتوانيم با رعايت حجاب و پوشش اسلامي امنيت و بهداشت رواني خود، خانواده و جامعه را همراه با رضوان الهي به دست آوريم.

محبت خدا به بندگان(قسمت دوم)

ارزش زن دراسلام

یکی ازکسانیکه متاسفانه درجوامع امروزی به عنوان ابزارتبلیغاتی برای برای ابزاروحتی بغضی مواقع برای بی ارزش ترین لوازم به کارمی رود«زن» است که به عنوان عروسکی شب گردان دردستان انسانهای بوالهوس قرارداردودرمقابل خداوندمتعال به این موجود به جنس برابر مردوبه تعبیر قران به اوهم به عنوان جانشین خداوند می نگردکه حتی مانندزن فرعون که درخانه فرعون بودولی خداپرست بودمیتوان الگوی هرمردوزن باایمانی باشدلذا ازدیرزمان درمکتبهای الهی انبیا راماموربه بیان ارزش این موجود مامور     می کردوهرگز به زن اجازه نمی دهدخودرا به عنوان کالا درمعرض دیددیگران قرار دهدلذا به اوهمواره دستوربه حفظ شخصیت والای خودداده ماقصدداریم به این موجودالهی ومحبت خدابه وی دراسلام عزیز ودیگرادیان بپردازیم ودراین پست به این امرالهی توسط حضرت موسی و عیسی ودرپستهای بعدی ازدیداسلام به ان خواهیم پرداخت .

گرايش فطري انسان او را به نوعي پوشش فرا مي‌خواند و همين پوشش كه ميل فطرت‌هاي پاك و تأثير نايافته از انحراف‌هاي محيط، بدو تعلق دارد، در اديان پيشين مطرح شده است‌.

بررسي آداب و رسوم اقوام پيشين و گذشتة مردم برخي جامعه‌ها نشان دهندة وجود چنين قانوني در آيين آن‌ها است‌. در برخي از اقوام و اديان‌، مسأله پوشش زن با سخت‌گيري و شدت عمل همراه بوده است‌; مثلاً در اصول اخلاقي تلمود و آيين يهود چنين آمده است‌: "اگر زني به نقض قانون يهود مي‌پرداخت‌; چنان‌كه مثلاً بي‌آن كه چيزي بر سرش داشت و در ميان مردم مي‌رفت و يا در شارع عام نخ مي‌رشت يا با هر سنخي از مردان درد دل مي‌كرد يا صدايش آن قدر بلند بود كه چون در خانه‌اش تكلّم مي‌نمود، همسايگانشان مي‌توانستند سخنان او را بشنوند، در آن صورت مرد حق داشت بدون پرداخت مهريه او را طلاق دهد."(تاريخ تمدن ويل دورانت‌، ج 4، ص 461، شركت انتشارات علمي و فرهنگي‌.) حجاب را در ايران قديم‌، هند و آلمان و برخي قبايل نيز مي‌توان رديابي كرد. ويل دورانت مي‌نويسد: "بالاتر از سرزمين ارمنيان و در كنار درياي سياه‌، سكاها بيابان‌گردي مي‌كردند و زنان خود را سخت در پرده نگاه مي‌داشتند."(همان‌، ج 1، ص 336 / ر.ك‌: حجاب از ديدگاه قرآن و سنت‌، فتحيه فتاحي‌زاده‌، ص 15ـ21، انتشارات دفتر تبليغات اسلامي‌.)

بنابراين حجاب در اديان پيشين به نوعي بوده است‌، ولي گذر زمان و انحراف‌هاي جامعه‌ها و دوري آن‌ها از مسائل معنوي باعث شد تا عملاً بيشتر مردم زير بار چنين قانوني نروند.

در زمان حضرت عيسي‌غ و بر اساس آيين مقدس آن حضرت نيز حجاب و پوشش براي زنان بوده است‌، و بررسي تاريخ و دوران زمان پيامبري آن حضرت نشان مي‌دهد كه حجاب زنان طبق آيين مسيحيت به اين شكل كه امروزه در غالب جوامع مسيحي رواج دارد نبوده است‌; چنان كه هم اكنون نيز راهبه‌ها و مادران مقدس در كليساها داراي پوشش كامل هستند.

ويل دورانت در كتاب تاريخ تمدن مي‌گويد: در عصر مسيحيان‌ زن‌ها در محافل مذهبي پذيرفته مي‌شدند... و حضورشان در مراسم عبادت بدون حجاب ممنوع بود... زنان مسيحي همچنين مي‌بايستي از استعمال وسايل بَزك و جواهر و... خودداري مي‌كردند...".(براي آگاهي بيشتر ر.ك‌: تاريخ تمدن‌، ويل دورانت‌، ترجمه‌: حميد عنايت‌، پرويز داريوش‌، علي اصغر سروش‌، ج 3، ص 698 ـ 699، تهران‌، شركت انتشارات علمي و فرهنگي‌.) به هر حال حضرت مريم‌در مقابل نامحرم داراي پوشش كامل بوده است و اين شيوة لباس زنان مسيحي در غرب در قرون اخير و پس از رنسانس معمول شده است‌.

 حجاب در شريعت موسي(ع):

"ويل دورانت" راجع به قوم يهود و قانون تلمود مي نويسد: "اگر زني به نقض قانون يهود مي پرداخت، مثلاً بي آن كه چيزي بر سر داشت، به ميان مردم مي رفت و يا در شارع عام نخ مي ريسيد يا با هر سخني از مردان درد دل مي كرد يا صدايش آن قدر بلند بود كه چون در خانه‏اش تكلّم مي كرد، همسايگانش مي توانستند سخنان او را بشنوند، در آن صورت مرد حق داشت بدون پرداخت مهريه او را طلاق دهد".(2)

از كتاب مقدس نيز بر مي آيد كه در عهد سليمان(ع) زنان علاوه بر پوشش بدن، "بُرقَعْ" (روبند) به صورت مي انداختند.(3) همين سنت در زمان ابراهيم(ع) رايج بود. نامزد اسحق "رِفْقه" ابتدا كه اسحق را ديد، برقع به صورت انداخت.(4)

حجاب در شريعت عيسي(ع):

آن چه از حجاب در شريعت موسي(ع) بيان شد، در شريعت حضرت عيسي(ع) نيز وجود دارد، چون عيسي گفت: "فكر نكنيد كه من آمده‏ام تا تورات و نوشته‏هاي پيامبران را منسوخ نمايم، بلكه آمده‏ام تا آن‏ها را به تحقق برسانم".(5)

زن‏ها در قرن‏هاي اوليه مسيحيت تنها با چادر مي توانستند در مراسم عبادي شركت كنند، زيرا گيسوانشان فريبنده به شمار مي رفت و مي گفتند حتي فرشتگان ممكن است در موقع اجراي نماز از ديدن آن‏ها حواسشان پرت شود!(6) "پاولوس" فرمان داد زنان بايد حجاب داشته و سر خود را بپوشاند.(7)

بنابراين حجاب و پوشش زنان هم در دين يهود وجود دارد و هم در دين مسيحيت، بله در جزئيات حجاب كه چه مقدار پوشش لازم است، بين اديان و مذاهب تفاوت هايي وجود دارد.

پي نوشت‏ها:

1. مجله پيام زن، ش 19، ص 69 - 71؛ ش 20، ص 80 - 83.

2. ويل دورانت، تاريخ و تمدن، ج 4، عصر ايمان، ص 461؛ ابراهام كهن، گنجينه‏اي از تلمود، ص 186.

3. كتاب مقدّس، عهد قديم، سفر نشيد الاناشيد، باب 5.

4. همان، سفر تكوين، باب 24.

5. عهد جديد، انجيل متي، باب 20.

6. تاريخ تمدن، ج 9، ص 242، به نقل از مجله پيام زن، ش 20، ص 80 - 83.

7. جلال الدين آشتياني، تحقيق در دين مسيح، ص 286.

سالهاتاریخ شمسی گشت وگشت     شادمان شدتاشنیداین سرگذشت

روزمیلادامام هشتم است                   هشت هشت جمعه هشتادوهشت

این پست راه مناسبت ولادت امام مهرومحبت قرارداده ام وازپست بعدی بازهم به موضوع محبت خواهیم پرداخت ولادت باسعادتش مبارک

امام رضاعليه السلام و مناظره با عالم مسيحي

 صفوان بن يحيي، از دوستان نزديك امام رضاعليه السلام گويد: يوحنّا، معروف به "ابوقُره" از انديشمندان علم كلام در جهان مسيحيت، از من خواست كه او را به حضور حضرت رضاعليه السلام ببرم. من از حضرت رضاعليه السلام اجازه گرفتم و او را به حضور امام عليه السلام بردم. "ابوقُره" فرش زير پاي امام را بوسه زد و گفت: "دين ما چنين از ما خواسته كه اين گونه به شريف ترين افراد زمان خود احترام كنيم."سپس از امام پرسيد: "نظر شما درباره گروهي كه ادعايي مي كنند و گروه ديگر آن ادعا را تاييد مي كنند، چيست؟"امام فرمود: "ادعاي فرقه اول درست است."ابوقره پرسيد: "نظر شما درباره گروه ديگري كه ادعايي دارند ولي گروه ديگري غير از خودشان آن را تصديق نمي نمايند، چيست؟"امام فرمود: "ادعاي گروه دوم بي اساس است."

 ابوقره گفت: "ما (مسيحيان) ادعا داريم كه عيسي بن مريم روح اللَّه و كلمه خداست. مسلمانان در اين ادعا با ما موافقند. و مسلمانان ادعا دارند كه محمدصلي الله عليه وآله پيامبر است، ولي ما آن را قبول نداريم، بنابراين بهتر است در آن چيزي كه اتفاق نظر داريم همان را بگيريم. و اين كار شايسته تر از اختلاف است."

 امام رضاعليه السلام فرمود: "نام تو چيست؟" او گفت: "يوحنا". فرمود: "اي يوحنا! ما ايمان به عيسايي داريم و آن عيسي را روح خدا و كلمه (مخلوق) خدا مي دانيم كه ايمان به محمدصلي الله عليه وآله داشته باشد و بشارت به آمدن او داده باشد و بر خود اقرار كند كه بنده خداست. اگر به ادعاي شما عيسي روح خدا و كلمه خدا است، ولي ايمان به محمد ندارد و بشارت به آمدن او نداده است و اقرار به عبوديت خود در برابر خدا نمي كند، ما از او بيزاريم. بنابراين ما در كدام نقطه با هم موافق هستيم، تا در همان نقطه با هم باشيم و آن را محور حل اختلافاتمان قرار دهيم؟"

 ابوقُره از اين پاسخ دندان شكن در بن بست قرار گرفت و برخاست و با ناراحتي تمام به صفوان گفت: "برخيز برويم، از اين مجلس چيزي عايد ما نمي شود."(منتهي الامال)

 با آل علي هر كه درافتاد برافتاد

 بس تجربه كرديم در اين دير مكافات

حقيقت عشق ومحبت

طبق وعده ای که داده بودیم به بحث مختصر ودرحدامکان کاملی درموردموضوع محبت درمسیحیت واسلام می پردازیم ازهمه دوستان عزیزی که دراین موضوع مارابانظرات سازنده خودکمک میکنندتشکر میکنیم

ريشه محبت حب است به معني دوست داشتن كه اين حب وقتي زيادشودبه عشق تعبيرميشود وعشق يعني محبت زيادداشتن شعراي فارسي زبان عشق رااكسير مي نامندكه قدرت تبديل داردوعشق آن است كه دل راميكند واگرنباشد دل نيست ازجمله آثارعشق نيرووقدرت است مثل مرغي كه ازصداي كودكي فرارميكندوقتي بچه دارميشودقدرت دفاعي ميگيرد،عشق ومحبت سنگين راچالاك ميكندوكندذهن راتيزهوش،مثل پسرودختري كه ازدواج ميكنندهمان پسري كه تابحال بايد اورابه سختي بيدارميكردندبعدازدواج به تلاش وكوشش مي افتدتازندگي زناشوئي خودرااداره كند،عشق ازبخيل بخشنده وازكم طاقت وناشكيبامتحمل وشكيبا مي سازدعشق قواي خفته را بيدار ميكنندوعشق تصفيه گراست ونفس راتكميل ميكند

ازمحبت تلخهاشيرين شود                       ازمحبت مسهازرين شود

عشق حصارشكن است وانسان راازخودپرستي خارج ميكندالبته حب ذات يدروجودهركسي وجوددارد وامر زائدي نيست سلاحي است كه مبارزه باخودپرستي باآن انجام پذيراست وبه همين جهت عشق ومحبت يك عامل بزرگ اخلاقي وتربيتي است مشروط براينكه خوب هدايت شودوصحيح استفاده شود[1]

عشق سازنده ياخراب كننده

علاقه وقتي به حدي رسيدكه انسان رامسخركندعشق ناميده شود كه انواعي داردبرخي زودگذر است كه دروجود حيوانات هم وجودداردبه سرعت مي ايدوبه سرعت ميرود وقابل اعتمادنيست انسان  نوعي ديگراحساسات دارد كه ازلحاظ حقيقت مغايرباشهوت است بااين احساس معشوق درنظرش احترام پيدا ميكندبرخلاف نوع قبل كه فقط به فكرسوء استفاده است دراين نوع مدعي عشق فقط به فكرخوداست لكن درنوع سازنده فقط معشوق رامي بيندوخودرابراساس ميل وخواسته اوتربيت ميكند اين نوع عشق است كه دراديان الهي ازآن سخن به ميان آورده . 

خشم وشهوت وصف حيواني بود        مهرورقت وصف انساني بود

[1] جاذبه دافعه شهيدمطهري

بنام اوكه جزاوهيچ نيست

شهادت رئيس مكتب علوم جهان مغزمتفكرجهان امام جعفرصادق (عليه السلام) برعاشقان علم ومعرفت وانديشه تسليت باد

طبق تحقيقات موسسه آكسفوردآلمان كه متشكل ازدانشمندان مختلف اديان الهي اعم ازمسيحي ويهويد و...براين مساله كه چرابه مكتب تشيع جعفري ميگويندبه اين نتيجه رسيدندكه اكثراكتشافات روزوعلمي بشري ريشه درروايات اين امام داردوسرانجام زانوي ادب برزمين زدندواعتراف كردندكه اين فرمايشات نميتواندازانسان معمولي صادرشودوبايدبه اين مطلب اعتراف كردكه اين سخنان اززبان معصوم صادرشده اكنون به پاره اي ازاين اعترافات اشاره ميكنم براي بدست آوردن كامل مطالب به كتاب مغزمتفكرشيعه جعفرصادق مراجعه فرمائيد

1-نظريه موادتشكيل دهنده بدن كه چندين قرن بعد مندليوف آنهارادرجدولي تنظيم كرد0كه تازمان حضرت نظريه بطلميوس حاكم برنظرات علمي جهان انروز بودكه ذرات جهان ازچهارعنصرتشكيل شده ولي حضرت فرمودندهرچه درخاك وجود دارد دربدن انسان هم وجود داردچهارعنصر خيلي زياد،هشت عنصركمترازاين چهارعنصرولي زيادترازعناصرديگروهشت عنصرهم كمتروبقيه عناصربه ميزان مختلف دربدن انسان وجود دارد،كه درچندقرن بعددركالبدشكافي كه فلاماندي فرانسه براعضاي تشكيل دهنده بدن انسان شدباشگفتي به نتيجه فرمايشات امام رسيدند كه دربدن 109عنصربه ترتيبي كه امام صادق فرموده بودوجوددارد

2-نظريه اي كه به اختراع تلسكوپ توسط گاليله ودانشمند قبل اوانجام شدكه اين هم درفرمايشات حضرت نهفته بود

3-اشاره حضرت به سرعت نوري

4-فرمايش علمي حضرت درموردعبوربيماري ازهمه عناصرحتي سرب به جزشيشه كه درتشكيل اتاق بستري ويژه درحال حاضراستفاده ميشود

5-آرامش كودك درزمانيكه درسمت چپ بدن مادرقراربگيردكه تاقرنها بعدحتي شيعيان رازاين موضوع رانمي دانستندوبه فرمايش حضرت بانگاه تقدس وگاهي تقيه مينگريستند

6-فرمايش حضرت كه طبق اعتراف اين دانشمندان، علم بشرهنوز به كشف آن نرسيده ازانرژي دروني ماده است كه به گفته اين دانشمندان انرژي هسته اي نيزشامل آن نميشود زيرااين انرژي كه ازانرژي اتم آزادشده انرژي ماده است ولي حضرت فرمودنداگريك كيلوماده ويك كيلوضد ماده تشكيل شود قادراست انرژي يك سال همه موجودات روي زمين راتامين كند

7-فرمايش حضرت برگردش زمين به دورخودوبه گردخورشيدكه تازمان حضرت اين نظرحاكم بودكه خورشيدبه دورزمين ميگرددوحضرت درسن 10سالگي درحضورپدرشان امام باقربه اين مطلب اشاره كردواثبات كرد كه زمين به دورخورشيد مي چرخد

آري اين نظرات حضرت ودههامورد ديگرراجع به علوم مختلف كه دراين كتاب وكتب ديگرمانندتوحيدمفضل،طب الصادق،وكتب ديگري كه ازحضرت به عنوان ميراثي پربهابراي شيعه مانده تنهانمي ازاقيانوس بيكران علم يكي ازامامان شيعه است كه تنهاچندصباحي توانست نظرات خودرابيان كند واگرنبودظلمي كه دستگاههاي ظلم وجوربه اين اهلبيت دارندكه به تعبير اين امام مظلوم كه حتي بين دوستانش مظلوم است فرمود«اگراين قدركه رسول خدادرمحبت

مااهلبيت سفارش كردبه بدرفتاري باما اهلبيت سفارش ميكرد نميتوانستند بيشترازاين به مااهلبيت ظلم كنند» به اميدروزي كه باظهورمنجي بشريت حضرت بقيه الله روحي له الفداه) ائمه هدايت بتوانندكشتي هدايت رابه ساحل بيكرانه علم ومعرفت برسانند

سینه ام مجمرپرآتش ودل شعله وراستدیده ام چشمه جوشان شده ازغصه تراست

صادق ال عبایم من ودرخاک بقیع              بی نشان قبر من ازقبر همه دورتراست